Onze laatste dag op zee… ‘times flyes when you are having fun’ !

Nog een laatste keer genoten van het lekkere eten (de weegschaal zal ons waarschijnlijk niet genadig zijn) en de faciliteiten aan boord.

’s Avonds wachtte er ons steeds een verrassing op de kamer. Bij het opmaken van onze bedden vonden we nl altijd een leuk beestje terug op de kamer !

Geheel onverwacht hebben we ook deelgenomen aan een heuse ‘kabouter’ challenge ! De eerste dag tijdens de evacuatie oefening bleek er een bijzondere figuur rond te wandelen op de boot. Zijn kajuit (hij heeft zijn paddestoel even omgeruild) was zelf heel dichtbij de onze. Het werd dan ook snel een sport om deze kabouter zo veel als we konden onopvallend te fotograferen…

 

Zo’n laatste dag is ook ideaal om de leukste momenten te overlopen. We zijn het (terug) unaniem eens dat de natuur ons het meest bekoord heeft. De wondermooie fjorden en prachtige bergen met de talloze watervallen smaken naar meer. Het reizen per boot is zeer goed meegevallen. Het is een zeer comfortabele manier om van het ene punt naar het andere te reizen en ondertussen te relaxen. Op sommige plaatsen hadden we echter liever wat langen gebleven om wat meer te kunnen genieten van de natuur. Dat is het enige nadeel, je moet op tijd terug op de boot zijn! De plannen om ooit terug de keren met een mobilhome zijn dan ook al gemaakt…

---

Vandaag staat er een bezoek aan de havenstad Haugesund op het programma. Hier hadden we niets voorzien als extra activiteit. Een bezoek aan een stadje na twee actieve dagen leek ons wel leuk.

Haugesund viel wel een beetje tegen in vergelijking met Bergen en Trondheim.

’s Morgens zijn we er met ons vier (Maja in de rolstoel) op uitgetrokken in de stad en hebben we de wandeling volgens het stadsplannetje gevolgd. Een bakstenenkerk, een houtenkerk, een beeld van een stoere viking,…zelfs een beeld van Marilyn Monroe (we weten nog niet waarom zij hier vereeuwigd werd, we zoeken het nog uit).

’s Middags hebben we samen geluncht op de boot, Maja achtergelaten op het dek van de boot en een meer ‘avontuurlijkere’ (lees: een niet-rolstoeltoegankelijke) wandeling gemaakt naar het nationaal monument voor de eerste koning van Noorwegen.

Daarna terug naar de boot om even een stukje van de tijdrit van de tour de France mee te pikken (wat jammer voor Wout Van Aert!) om ons daarna klaar te maken voor de laatste gala-avond.

Wat houdt zo’n gala-avond in? Niet zo verschillend van de andere avonden, behalve dat je in stijl verwacht wordt voor het diner (al hebben sommigen het niet zo goed begrepen… maar men stuurt de mensen in jogging/fleece/korte broek niet terug – best jammer).

Het diner bestaat op de gala-avonden uit 4 gangen (de andere dagen zijn het er drie). Het eten is boven alle verwachtingen – elke dag opnieuw – subliem en voor elk wat wils (vlees, vis, vegetarisch).

Na het eten hebben we op het panoramadek nog even genoten van een mojito, van elkaars gezelschap, van een goed boek…

We beseffen nu al dat het een prachtige 14-daagse reis is geworden met prachtige momenten.

“Travel is the only thing that you buy that makes you richer”

Morgen zeedag met eindbestemming Amsterdam.

Na de topdag van gisteren hadden we voor vandaag opnieuw een leuke buitenactiviteit voorzien! Fietsen in Flam (spreek je uit als Flom). En opnieuw stralend weer: zon, af en toe een wolkje, toch 20-23 graden warm.

Jammer genoeg is Maja niet in staat om te fietsen, maar gelukkig voor haar, ze kon de trein nemen zodat ze het mooie landschap niet hoefde te missen.

Flam is dus bekend om zijn Flambana. Volgens vele reisblogs de mooiste treinroute van de hele wereld. Vanuit Flam rijdt de trein naar Myrdall, zo’n 1000m hoger gelegen.

Merel, Jan en ik hebben met elektrische mountainbikes het (grind)pad gevolgd langs de treinroute. De elektrische aandrijving was toch nodig hoor! De haarspeldbochten zijn aangelegd in functie van de natuur, niet voor de toerist zijn comfort.En wat een uitzichten, om elke hoek was er wel een waterval of ander moois te zien.

We kruisten op ons pad zelfs een kudde berggeiten. Laveren tussen de geiten, het is eens iets anders…

En hoe hoger we kwamen, hoe slechter berijdbaar (grint werd ruwer met uitstekende stenen, putten, …), hoe steiler. Maar het ging goed en het uitzicht mooier en mooier.

Boven aangekomen, even rusten aan het station en toen we opnieuw wilden vertrekken, trapte Merel haar ketting aan flarden. Kettingbreuk, wat nu?

Omdat de meeste toeristen met de flambana naar boven rijden, boven een gewone fiets huren om naar beneden te rijden, was er een fietsverhuurdienst en wilde een (norse) Noor ons uit de nood helpen en de ketting herstellen.

En hup we konden weer verder! We maakten nog een tussenstop aan een zipline (jammer dat het zo duur was, anders hadden we deze even uitgeprobeerd – Merel en ik althans, Jan zag het iets minder zitten) en aan een meer.

Daarna naar beneden. Heel behoedzaam en geconcentreerd, want je wil geen bocht missen hoor!

Terug in Flam aangekomen (zo’n 40 km op de teller) nog even rondgefietst in Flam zelf om daarna Maja op te halen om nog wat souvernirshops af te schuimen.

Maja had ook genoten van de treinrit (al was het heel vermoeiend op krukken).

’s Avonds konden we op ons terras genieten van het uitvaren van de Songefjord.

Rafting day !!!

Een leuke traditie die we in ere houden is gaan raften ! We deden het in Amerika, in Indonesië en nu dus ook in Noorwegen.

Altijd spannend of het echt raften zal zijn want de hoeveelheid van toevoer van smeltwater in de rivier heeft natuurlijk invloed op de hoeveelheid en snelheid van het water. In Amerika was het eerder bootje varen, in Indonesië was het heel spannend raften.

Groot verschil met deze 2 vorige raftings is ook de temperatuur van de rivier. Hier in Noorwegen is deze ijskoud met amper een graad of 6.

Maja wou dit natuurlijk niet missen. Een Amerikaanse dokter die we al gezien hadden bij de wandeling heeft ons verzekerd dat het geen kwaad kan. Goed zal het natuurlijk ook niet doen maar met een paar pijnstillers en af en toe wat pijnlijke grimassen heeft is ze dapper meegegaan !

Het raften was in het dorp Valdall, wat zo’n 20 km van onze havenplaats ligt. Ik had dan ook op voorhand vervoer geregeld via het raftingbedrijf. Een minibusje stond perfect op tijd klaar om ons op te halen. Een leuke chauffeur/gids, Mikal uit Polen, bracht ons vergezeld van een woordje uitleg veilig naar de startbestemming. De rit ging via landelijke wegen, talrijke tunnels en een ferry. Leuk om te ontdekken dat de wegen hier van de ene fjord naar de andere gaan via tunnels door de bergen. De langste tunnel is zelfs 2O km. Dit zijn dingen die je niet ziet vanop de boot natuurlijk.

Aangekomen bij het activitycentre, kregen we een wetsuit, jacket, rafingschoenen, een helm en een zwemvest.

Nadien werden we per bus naar de echte startplaats gebracht. Aan de oever kregen we nog wat veiligheids- en vooral ‘hoe gaan we samen de boot besturen’ instructies. Forward, backwards, fast forward, stop, in the boat  werden even ‘virtueel’ ingeoefend.

En dan was het tijd om in de boot te klimmen en eraan te beginnen.

We zijn niet teleurgesteld geweest over de rivier, integendeel. Continu rapids en een paar pittige afdalingen. Echt heel leuk, iets we waar echt samen kunnen van genieten. Af en toe heel spannend waarbij we alle kanten van de boot hebben gezien maar niemand die eruit donderde (oef!). Al was het af en toe heel close.

Bij een stop zijn we in het water mogen duiken (wie wou natuurlijk) om een kleine rapid te nemen en nadien terug naar wal te zwemmen. Ondanks de wetsuit was het even naar adem happen bij het springen in het ijskoude water. Het doet ons onmiddellijk beseffen dat je geen schijn van kans maakt als je hier in water terechtkomt. Ik denk dat Leonardo Di Caprio in het echt leven niet zo lang aan de deur zou blijven hangen zijn bij Rose zoals in de film Titanic…

Ook de traditionele middagstop mocht niet ontbreken. In Amerika was dit met een barbecue, in Indonesië met een rijsttafel, in Noorwegen met een heerlijke vissoep met zalm bij een kampvuurtje. We waren terug helemaal opgewarmd om deel 2 aan te vatten.

Volgens de gids het leukste deel. Er was geen woord van gelogen en de adrenaline gierde door ons lijf.

Tip: Mocht je ooit een cruise maken, boek dan je excursies niet via de boot maar rechtstreeks bij de Noren zelf. Zo kon je deze trip boeken via de boot en kostte 395 dollar per persoon. Ik heb een mail gestuurd naar de rafting company en heb het kunnen boeken voor 175 euro pp. Een klein verschil dus !?

Vandaag is een dag die we niet vlug zullen vergeten! We hadden geen al te grootse verwachtingen, we hoopten vooral dat het weer geen spelbreker zou zijn.

Gisteren hoorden we dat we rond 6u45 langs de Noordkaap heen zouden varen. En ondertussen weten we al dat de kapitein de vaartijd wel heel goed kan inschatten. Netjes op tijd stonden we op het dek om ‘de’ Noordkaap te aanschouwen. Het was fris, winderig, bewolkt maar toch, er was land in zicht!

Het landschap aan de Noordkaap is opnieuw anders: hier zijn het bergplateaus (geen toppen dus), geen bomen, vooral rotsen, korte grassen. Ideaal voor elanden om te grazen. Elk voorjaar worden er per ferry zo’n 6000, die beheerd worden door 5 Samu-families, naar het eiland Mageroy gebracht. In Bali hadden we reeds gezien dat deze rendieren goede zwemmers zijn en hier zwemmen ze ook vaak zelfstandig terug naar het vasteland (1,5km). Alleen is het water hier véél kouder!

We zijn voorbij de Noordkaap gevaren, eventjes de Barentszee op om aan te meren in Honnigsvag; de meest noordelijkste stad van Noorwegen.
In Honningsvag hadden we een bustour geboekt. Eerst hielden kort halt in een vissersdorpje (Skarsvag), af en toe stopte de bus voor een adembenemend uitzicht, we stopten even bij een Samufamilie om daarna haar het hoogtepunt van de dag te rijden: de Noordkaap. En de weergoden waren ons opnieuw goed gezind: het klaarde uit, weinig wind. Dé ideale weersomstandigheden.

Op jaarbasis bezoeken er zo’n 200 000 personen de Noordkaap. En als je dan ook nog weet dat het er in de wintermaanden donker blijft, kan je al raden: we waren er niet alleen. Maar gelukkig niet met té veel zodat het toch nog echt genieten was.

Na de vele foto’s, selfies, genieten van het uitzicht, hebben de kids hun verzameling magneten aangevuld met een magneet van de Noordkaap en nog wat andere leuke hebbedingetjes.

De terugrit had opnieuw een hop-on-hop-bus gehalte, maar ideaal om een mooie foto te maken, even te genieten van de frisse (zuivere?) lucht.

Na 5u toeren kwamen we terug in Honningsvag, vol bewondering van wat we gezien hadden.

En Maja, ja, die heeft het ook goed doorstaan: de pracht van de natuur en van het bijzondere moment van op de Noordkaap te staan, deed haar de pijn (soms) vergeten.

 

Vandaag een volle dag op zee om de afstand van Trondheim naar de Noordkaap te overbruggen.

Om 4u19 zijn we de poolcirkel overgevaren. Niet dat we er iets van gevoeld hebben maar toch een unieke gebeurtenis. We hebben allemaal een certificaat ontvangen van de kapitein.

Wat kan je zoal doen op een zeedag ? Beginnen met uitslapen natuurlijk gevolgd door een lekker ontbijt. Nadien wat lezen om opnieuw in slaap te vallen want van het niets doen en vooral van het wiegen van de boot word je loom. Je ziet op de boot dan ook heel veel mensen die een dutje doen (de leeftijd kan er ook wat mee te maken hebben…).

We proberen toch om wat beweging in te lassen en maken gretig gebruik van de super uitgeruste fitness. We kunnen er letterlijk over water lopen!

Zo is er dus voor elk wat wils. Merel haar favoriet is het bubbelbad. Ann en ik genieten van een boek op het observation dek. Maja’s favoriet is noodgedwongen een ligzetel aan het zwembad met een goed boek.

Op een zeedag is er ook extra animatie voorzien en worden er leuke presentaties gegeven (in het Engels en ook in het Nederlands) over de volgende bestemmingen: Honningsvag en de Noordkaap.

En zo gaat een zeedag toch snel voorbij. Gelukkig want we hebben er nog drie op de planning staan…

En wat zien we uit naar 71° noorderbreedte!!!

Na een rustige nacht op zee zijn we deze morgen stipt op tijd aangekomen op onze volgende bestemming: de stad Trondheim.

Uiteraard hebben we eerst genoten van een stevig ontbijt en dan trokken we de stad in. Voor Jan was het een echte ‘work-out’ want hij mocht de rolstoel van Maja duwen.

Voor de reis vroeg ik me af of je het zou merken als er 2666 toeristen ‘gelost’ worden in een stad. Maar zoals we dachten/verwacht hadden: iedereen zwermt uit, dus neen het valt mee, anderzijds merk je wel dat je veel dezelfde mensen tegenkomt.

Met het stadsplan in de hand, gingen we op verkenning. Trondheim is de derde grootste stad van Noorwegen, maar heel knus en gezellig. Rustig, weinig verkeer, vooral toeristen (de 182.000 Noren – waaronder 30.000 studenten – die er wonen en niet werken in de horeca, winkels of musea, zijn met vakantie).

In Trondheim vind je de meest noordelijk gelegen Gotische kathedraal van Europa: de Nidaros Domkirke. Het is meteen ook het  grootste Middeleeuwse gebouw van Scandinavië. Door brand is de kerk reeds enkele keren herbouwd.

Op wandelafstand van de kathedraal komen we aan de oudste brug van Trondheim. Je kan er typisch gekleurde pakhuisjes bewonderen aan de oever van de Nideleva rivier.
We kuieren (lees: Jan zwoegt met de rolstoel) verder over de oude kasseistraatjes met de charmante typisch gekleurde huisjes.

Op onze wandeling vonden we ook de eerste en tot nu toe de enigste fietslift in de wereld. Het ontstaan ervan kon geen logischere uitleg hebben: een ingenieur die helemaal bovenaan de steile straat woont, heeft ze uitgedokterd omdat hij het beu was om elke dag af te zien bij het daarboven fietsen! Het nemen van de (gratis) fietslift is evenwel niet zo eenvoudig. Weinigen slagen erin om helemaal tot boven te geraken.

Daarna nog een terrasje gedaan voor we terug inscheepten.

En nu de blog bijwerken want morgen een volle dag op zee om de Noordkaap te bereiken en we kunnen ons voorstellen dat de wifi beperkt aanwezig zal zijn.