Dag 8: Honnigsvag en Noordkaap

Vandaag is een dag die we niet vlug zullen vergeten! We hadden geen al te grootse verwachtingen, we hoopten vooral dat het weer geen spelbreker zou zijn.

Gisteren hoorden we dat we rond 6u45 langs de Noordkaap heen zouden varen. En ondertussen weten we al dat de kapitein de vaartijd wel heel goed kan inschatten. Netjes op tijd stonden we op het dek om ‘de’ Noordkaap te aanschouwen. Het was fris, winderig, bewolkt maar toch, er was land in zicht!

Het landschap aan de Noordkaap is opnieuw anders: hier zijn het bergplateaus (geen toppen dus), geen bomen, vooral rotsen, korte grassen. Ideaal voor elanden om te grazen. Elk voorjaar worden er per ferry zo’n 6000, die beheerd worden door 5 Samu-families, naar het eiland Mageroy gebracht. In Bali hadden we reeds gezien dat deze rendieren goede zwemmers zijn en hier zwemmen ze ook vaak zelfstandig terug naar het vasteland (1,5km). Alleen is het water hier véél kouder!

We zijn voorbij de Noordkaap gevaren, eventjes de Barentszee op om aan te meren in Honnigsvag; de meest noordelijkste stad van Noorwegen.
In Honningsvag hadden we een bustour geboekt. Eerst hielden kort halt in een vissersdorpje (Skarsvag), af en toe stopte de bus voor een adembenemend uitzicht, we stopten even bij een Samufamilie om daarna haar het hoogtepunt van de dag te rijden: de Noordkaap. En de weergoden waren ons opnieuw goed gezind: het klaarde uit, weinig wind. Dé ideale weersomstandigheden.

Op jaarbasis bezoeken er zo’n 200 000 personen de Noordkaap. En als je dan ook nog weet dat het er in de wintermaanden donker blijft, kan je al raden: we waren er niet alleen. Maar gelukkig niet met té veel zodat het toch nog echt genieten was.

Na de vele foto’s, selfies, genieten van het uitzicht, hebben de kids hun verzameling magneten aangevuld met een magneet van de Noordkaap en nog wat andere leuke hebbedingetjes.

De terugrit had opnieuw een hop-on-hop-bus gehalte, maar ideaal om een mooie foto te maken, even te genieten van de frisse (zuivere?) lucht.

Na 5u toeren kwamen we terug in Honningsvag, vol bewondering van wat we gezien hadden.

En Maja, ja, die heeft het ook goed doorstaan: de pracht van de natuur en van het bijzondere moment van op de Noordkaap te staan, deed haar de pijn (soms) vergeten.